[M] Świąteczny Czar

Teksty poświęcone parze Harry/Draco.

Postprzez silvan » 30 paź 2010, o 17:25

Tekst konkursowy z YaoiFan. Skutkiem szczęśliwego zbiegu okoliczności zajął I miejsce.

Dedykacje są trzy.
Jedna stała, pojawiająca się przy większości moich tekstów. Tym razem jako przystawka do bardzo spóźnionego prezentu urodzinowego. W Twoje ręce, sis.
Druga dla Kasi i Tikuli, które przez swoje kilka słów przekonały mnie ostatecznie do konkursu. Cieszę się, że czujecie się odpowiedzialne:)
A trzecia wędruje do tych, dla których Magia Świąt wciąż jest ważna…
Szczęśliwego Nowego Roku!!!

Rating:PG



ŚWIĄTECZNY CZAR

„A kto wie, czy za rogiem, nie stoją Anioł z Bogiem,
Nie obserwują zdarzeń i nie spełniają marzeń..."*

– Nico, jesteś tam? – Ktoś zastukał w drzwi.
Staruszek z długą, siwą brodą uśmiechnął się delikatnie pod nosem. To musiał być Zinleuton. Tylko stary elf używał tego zdrobnienia.
– Witaj, Zin. – Otworzył przyjacielowi drzwi i aż cofnął się od powiewu mroźnego powietrza.
– Prawdziwa zima – odpowiedział elf, energicznie przytupując na progu i usiłując chociaż w części pozbyć się śniegu z butów i ubrania. – Brr, mam nadzieję, że napaliłeś w kominku.
– Wiesz, że Gloria dba o mnie aż do przesady. Zaraz zrobi nam gorącej czekolady.
– Wolałbym herbaty z rumem, jeśli nie masz nic przeciwko. – Zin mrugnął łobuzersko.
– Och, no tak, twoja słabość. – Nicholas uśmiechnął się dobrodusznie. – Glorio?
Mała anielica pojawiła się dosłownie znikąd, trzepocząc śnieżnobiałymi skrzydłami.
Gospodarz przywitał ją radosnym spojrzeniem.
– Kubek gorącej czekolady dla mnie, a dla Zina to, co zawsze.
Skinęła głową, że zrozumiała.
– Koniecznie w kubku w złote renifery – przypomniał elf.
Gloria spojrzała na niego groźnie, jej skrzydełka zafurkotały i już jej nie było.
– Jak ty się z nią dogadujesz? – westchnął Zin.
– Odrobina legilimencji. – Uśmiechnął się Nicholas.
– No tak, nigdy nie byłem w tym dobry – mruknął elf.
– Nie masz czego żałować. Przynajmniej tym razem. Nazwała cię irytującym, starym zgredem, który uważa anielice za ten rodzaj kobiet, które nie potrafią zapamiętać najprostszej rzeczy.
Zin parsknął śmiechem.
– Młoda ma ostry języczek.
– Nie jest już taka młoda. Ma ponad dwieście lat. Jak na anioły to nawet całkiem sporo – sprostował Nicholas, po czym zrobił zapraszający gest. – Rozgość się. – To mówiąc, usadowił się w fotelu naprzeciw kominka.
Zin ochoczo zaczął przeszukiwać komodę w rogu pokoju.
– Znowu skrzaty podprowadziły ci fajkę? – zapytał zmartwiony po dobrej chwili szperania. – Mówiłem ci, żebyś nie pozwalał im panoszyć się po całym domu.
Nicholas westchnął bezsilnie.
– Nie mam serca…
– Nie chodzi o serce, ale o odrobinę stanowczości, Nico. – Przyjaciel pokiwał z dezaprobatą głową.
– Gloria na pewno coś ci przyniesie, nie martw się. Wie, jak lubisz fajkowe ziele – pocieszył go gospodarz z nieco zakłopotaną miną. – A ty powiedz mi lepiej, co cię do mnie sprowadza, drogi przyjacielu?
– Cóż… – Zin zrobił zaaferowaną minę i również rozsiadł się wygodnie.
– Niech zgadnę: znów chodzi o któregoś z twoich ulubieńców?
– Jak zwykle twoje informacje są bezbłędne. – Uśmiechnął się elf.
– To jedynie intuicja. – Nicholas mrugnął do niego.
– Ta, albo raczej legilimencja, co? – mruknął Zin.
– No, nie obrażaj się! – Spojrzał na przyjaciela z błyskiem w oku. – Glorio, dziękuję. Jak zwykle jesteś nieoceniona. – Pogłaskał po jasnej główce anielicę, która przyniosła napoje i ponownie skupił uwagę na gościu. – Więc jak mogę ci pomóc?
Elf milczał przez chwilę, jakby ważąc śmiałość swojej prośby, po czym wyrzucił z siebie jednym tchem:
– Chciałbym, abyś pożyczył mi któregoś z twoich Wigilijnych Chochlików.
Nicholas poprawił okulary i zaczął gładzić swoją brodę.
– Wiesz, że to dość nietypowa prośba?
Zinleuton chrząknął znacząco.
– Tak, cóż... – Nicholas splótł ręce i zamyślił się. Dopiero po chwili odezwał się ponownie. – Kilka dni przed świętami Chochliki są mi bardzo potrzebne...
– Ale to naprawdę zupełnie wyjątkowa sytuacja! – przerwał mu Zin.
W oczach staruszka błysnęły wesołe ogniki.
– Zastanawia mnie, dlaczego to właśnie do mnie przychodzisz zawsze ze swoimi
wyjątkowymi prośbami.
– Może dlatego, że jesteś moim najlepszym przyjacielem? – podsunął nieco urażonym tonem elf.
– Och, więc w porządku. Ale chcę dostać coś w zamian – zdecydował Nicholas.
– Nie ma to jak bezinteresowny Święty Mikołaj – zauważył Zin, usiłując być zgryźliwym, ale ton głosu miał radosny.
– To jak będzie? Masz dla mnie jakieś propozycje?
Elf uśmiechnął się tajemniczo. Na szczęście przyjaźnili się od wieków i nie potrzebował legilimencji, by znać najlepszy sposób na przekonanie go. Tak, nawet Nicholas miał swoje słabości...
– Będziesz miał swoją wigilijną opowieść – odpowiedział i ruszył w kierunku drzwi. – Jeśli tylko twój Chochlik sprawi się jak należy – dodał, będąc już na progu.
Mroźne powietrze znów wślizgnęło się do środka, tym razem przynosząc ze sobą srebrzysty dźwięk świątecznych dzwoneczków.


***

– Wiesz, to wszystko robi się naprawdę nie do zniesienia – dziewczyna w szarym futerku, owinięta ślizgońskim szalikiem, poskarżyła się swojej koleżance. Machinalnie zgarnęła śnieg z pobliskiej ławki, uformowała dużą kulkę i z całej siły rzuciła nią w drzewo. Bijąca wierzba poruszyła się niespokojnie, strząsając z siebie skrzący się, biały pył.
– Masz rację. Ja też coraz częściej o tym myślę. Najwyższy czas coś z tym zrobić. W końcu idą święta. I chyba nawet mam pewien plan...

***

– Pansy, wiesz, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką – zaczął Draco, obracając w dłoniach filiżankę z kawą.
– Jedyną przyjaciółką – uściśliła Pansy, uśmiechając się odrobinę złośliwie.
– No wiesz! – obruszył się. – Jest jeszcze Blaise i...
– Och, nie wiedziałam, że zaliczasz go do swoich przyjaciółek – przerwała mu, unosząc brwi w udawanym zdziwieniu. – Mówiłeś mu kiedyś o tym?
– Pff... Nie rozmawiam z tobą. Ja tutaj o poważnych sprawach, a ty... – Nadąsał się.
Pansy, zupełnie się tym nie przejmując, uniosła stojący przed nią kubek i z lubością wciągnęła w nozdrza zapach czekolady.
– Ja też chciałam z tobą poważnie porozmawiać, Draco – odezwała się po chwili poważnym tonem. – O najlepszej przyjaciółce właśnie.
Draco otworzył buzię, chcąc coś powiedzieć.
– Nie, proszę, nie przerywaj mi. Ty jesteś moim przyjacielem, ale mam chyba prawo również do przyjaciółki?
– Ależ oczywiście, skarbie. Uważam, że Millicenta jest całkiem w porządku.
– Draco! – zawołała z wyrzutem. – Dobrze wiesz, o kim mówię!
– Ale ona jest Gryfonką! – przypomniał jej nieco przerażonym tonem.
– Czy naprawdę nie możemy dać spokój tym stereotypom? – Twarz Pansy posmutniała.
– Jest z Weasleyów! – Draco nie dawał za wygraną i zrobił zgorszoną minę.
– Dokładnie. Pozwól, że przypomnę ci po raz setny, że to właśnie Weasleyowie uratowali mnie przed śmierciożercami w te wakacje, mimo tego kim jestem. Mało tego, zanim moi rodzice doszli do siebie, zaopiekowali się mną i przez dwa tygodnie mieszkałam w Norze...
– Moje kondolencje – wtrącił Draco z przekąsem.
– ... ponieważ zawiadomienie mojej dalszej rodziny było zbyt ryzykowne – Pansy kontynuowała niewzruszona. – Siłą rzeczy poznałam Ginny... – Zawiesiła głos i spojrzała na przyjaciela jakoś inaczej, jakby się nad czymś zastanawiając. – Nie możesz chociaż spróbować ją polubić? Dla mnie?
– A czy ty dla mnie polubiłabyś Pottera?
– Wiesz, on wcale nie jest taki zły. – Pansy uśmiechnęła się łobuzersko.
Draco wydał z siebie zduszony jęk i gwałtownie podniósł się od stołu.
– Muszę do toalety – oznajmił dramatycznie.
Pansy z rozbawieniem patrzyła, jak chłopak znika w głębi baru, po czym przeniosła swój wzrok na okno. Śnieg padał leniwie dużymi, puchatymi płatkami. W powietrzu czuło się już nadchodzące święta. Sklepy ozdobione były migoczącymi lampkami i iglastymi girlandami, a wszędzie unosiły się aromaty pieczonych ciast i ciasteczek.
– Wróciłem – zakomunikował Draco po dobrej chwili.
– Świetnie. Zamówiłam nam ciasto. – Wskazała półmisek z apetycznie wyglądającymi kawałkami.
– Myślisz, że po tym wszystkim, co tu usłyszałem, będę w stanie jeść? – zapytał dramatycznym tonem.
– Oczywiście. – Uśmiechnęła się. – W końcu to cynamonowe, twoje ulubione.
– Nie przekupisz mnie – oświadczył, zerkając łakomie w stronę talerzyka.
– Nigdy nawet przez myśl by mi to nie przeszło – zapewniła gorliwie.
– To dobrze. – Zmierzył ją groźnym spojrzeniem i sięgnął po łyżeczkę. – Bo ty powinnaś dbać o linię, a szkoda, żeby się zmarnowało.
– Licz się ze słowami! – zawołała rozbawiona.
– No co, przecież każda dziewczyna uważa, że to ważne, nie? – Zrobił niewinną minę.
– Ślizgonki nie mają kompleksów, Draco.
– Kompleksy a dbanie o to, by być fit, to dwie różne rzeczy – oświadczył z miną znawcy.
– Żadna dziewczyna nawet nie śmiałaby z tobą konkurować w tej kwestii.
– Pansy, teraz to ja cię ostrzegam!
– W porządku. – Dziewczyna spoważniała. – Więc jak będzie?
– Z czym?
– Nie udawaj.
Draco nabrał głęboko powietrza.
– Dobrze. Skoro to dla ciebie takie ważne, postaram się.
– Wiedziałam! Jesteś cudowny! – Pansy zerwała się z krzesła i rzuciła mu się na szyję.
Chłopak delikatnie acz stanowczo ujął ją za nadgarstki.
– Pansy, nie rób scen. Nic nie obiecuję.
– Jest coś jeszcze – powiedziała po chwili, znów zajmując swoje miejsce naprzeciw niego i ignorując jego ostatnią uwagę.
– Salazarze, miej litość! – jęknął Draco.
– Zakochałam się – wyznała, lekko się rumieniąc.
– Ale nie w Potterze, prawda? – zapytał, udając przerażenie.
Co jak co, ale tego Pansy nie mogła mu zrobić. Tymczasem dziewczyna przybrała konspiracyjną minę.
– Nie mogę ci jeszcze powiedzieć. Nie chcę zapeszyć.
Machnął lekceważąco ręką.
– Babskie przesądy.
– A co ty możesz o tym wiedzieć? – zainteresowała się.
– O przesądach?
– Nie. O zakochaniu.
– Wiem o tym więcej niż może ci się wydawać. – Draco wydął wargi. Nic bardziej go nie oburzało, jak stwierdzenie, że on nie jest w jakiejś dziedzinie kompetentny.
– Hmm… – Pansy chrząknęła. – Cóż, skoro tak twierdzisz…
– Tak właśnie twierdzę – odparł zadowolony, że nie zamierza się z nim kłócić. Ślizgonka była jedną z tych nielicznych, szalenie irytujących osób, które miały czelność posiadać własne zdanie w jego towarzystwie. Właściwie poza niektórymi wyskokami Zabiniego, jedyną.
Właśnie kończyli deser, Pansy dopiła z żalem ostatni łyk czekolady i nadeszła pora, żeby powoli zacząć myśleć o powrocie do Hogwartu. Jednak Draco najwyraźniej nie zamierzał się ruszyć i zaczął z dziwną miną przyglądać się dziewczynie.
– Draco, dlaczego tak na mnie patrzysz? – zapytała lekko zaniepokojona. – Ubrudziłam się?
– Niee… Wiesz, to zabawne, ale wyglądasz zupełnie jak ja.
– Co przez to rozumiesz? – Wyciągnęła przed siebie dłonie i zaczęła im się intensywnie przyglądać, a ponieważ najwyraźniej nie spodobał jej się wniosek z tych oględzin, spojrzała na niego z lekkim przerażeniem.
– Draco… – wyszeptała i zamilkła.
– Wiesz, muszę ci powiedzieć, że naprawdę jestem całkiem przystojny – stwierdził rozbawiony sytuacją.
Nie wiedział, o co chodzi, ale to było nawet niezłe.
– Myślisz, że działasz jak lustro? – zapytał i zaczął poprawiać włosy. Pansy, a raczej jego rzekome odbicie, nie wykonała żadnego ruchu. Wpatrywała się za to w niego z niemym przerażeniem. – Łee, nie działasz jak lustro. Ewentualnie beznadziejnie zepsute.
– Draco! – powtórzyła nieco ostrzej.
– Tak? – zapytał i uśmiech rozbawienia zaczął powoli znikać z jego twarzy. Jego drugie ja miało bardzo nieciekawą minę. Minę, która sugerowała, że coś jest wyraźnie nie tak. – Zaraz… – podjął po chwili, wciąż jednak nie spuszczając z oczu swojej kopii. – Nie chcesz chyba powiedzieć tego, o czym ja myślę, że chcesz powiedzieć?
– Obawiam się… – odpowiedział mu jego głos.
– Pansy… – chciał powiedzieć coś niemiłego, ale jego oryginalny, wychodzący z jego własnych ust głos, przyprawił go niemal o zawał. Brzmiał jak…
Po raz drugi tego dnia zerwał się z krzesła i pobiegł do toalety. Wrócił dopiero po dziesięciu minutach.
– Możesz mi to wyjaśnić? – zapytał dziewczęcym głosem, niebezpiecznie pobrzmiewającym furią.
– Och, ale ja fajnie wyglądam, jak się złoszczę – odparowała mu Pansy.
– Świetnie. Mam nadzieję, że to zaklęcie zaraz przestanie działać – odpowiedział zimno. Z rozpaczą stwierdził, że głos dziewczyny, którym obecnie dysponował, ani trochę nie oddaje malfoyowskiego chłodu.
– Nie chcę cię martwić… – zaczęła przyjaciółka, ale nie dał jej dokończyć.
– To ja nie chcę cię martwić, Pansy, ale albo natychmiast odwrócisz ten urok, albo idziemy do Snape’a.
Pansy zmarszczyła brwi.
– Nie podoba mi się to, co sugerujesz, wiesz? I powiem ci coś jeszcze. Jeśli myślisz, że należę do osób, które chciałyby wyglądać jak ty, to się grubo mylisz!
– To w ogóle istnieją tacy, którzy tego nie pragną? – zapytał Draco z bezbrzeżnym zdumieniem.
– Wyobraź sobie! – Pansy bardzo chciała brzmieć groźnie, ale zdawała sobie sprawę, że w jej głosie drży uśmiech. Draco potrafił być taki rozbrajający!
– Cóż, zatem pozostał nam Snape – westchnął.
– Na to wygląda – przyznała.

***

– Salazarze, jestem dziewczyną – jęknął Draco, spoglądając posępnie w lustro w Pokoju Wspólnym.
– Zdarzają się gorsze rzeczy, Pansy – pocieszył go Theodore.
Draco policzył w myślach do dziesięciu i zdołał się powstrzymać od powiedzenia, że w życiu nie spotkało go nic gorszego. Poza istnieniem Pottera, rzecz jasna.
Przed godziną właśnie dowiedzieli się, że Snape wyjechał na bożonarodzeniowy urlop. Cholerna ironia! Co to, jakieś świąteczne umartwianie?! Najpierw on i Pansy, a teraz Snape i święta. Koniec świata.
W ten oto sposób jego los okazał się przesądzony, bowiem jako Ślizgoni nie uważali za słuszne zaufać nikomu poza opiekunem ich domu. Został więc nie tylko skazany na bycie babą, ale jeszcze spędzenie tego czasu w Hogwarcie, ponieważ poinformowanie ojca o zaistniałej sytuacji nie wchodziło w grę, co boleśnie uświadomiła mu Pansy.
– Chyba nie zamierzasz się przyznać Lucjuszowi, że dałeś się wkręcić w coś takiego?
Miała rację: nie mógł się przyznać. Pozostawał zatem na łasce i niełasce kontrolującego rzucony na nich urok. Kimkolwiek ten łotr był. Draco zaproponował, co prawda, profilaktyczne zaavadowanie Pottera (wszelkie odwracalne zaklęcia po śmierci czarodzieja, który je użył, przestają działać), ale, ku jego rozczarowaniu, Pansy odmówiła współpracy.
– Nie martw się. Z przyjemnością za ciebie pojadę – pocieszyła go. – Zawsze marzyłam o tym, żeby pojechać do Francji.
Wcale nie czuł się pocieszony.
W tym momencie do Pokoju Wspólnego wszedł Zabini i jego spojrzenie powędrowało do Pansy, która stała przed lustrem.
– Dobrze się czujesz, Pans? – zapytał zdziwiony. – Nigdy nie spędzałaś tyle czasu przed lustrem...
– Bo zawsze Draco uniemożliwiał do niego dostęp – odpowiedziała prawdziwa Pansy, zapominając na ułamek sekundy, że to ona jest teraz Draconem.
Blaise spojrzał na przyjaciela z zainteresowaniem.
– Dlaczego mówisz o sobie w trzeciej osobie, Draco?
– Słucham? – zapytała zmieszana Pansy, co wyglądało nader pociesznie w kontraście z malfoyowską miną. W końcu Draco nigdy nie bywał zmieszany.
Tymczasem prawdziwy Malfoy junior pod postacią Pansy, korzystając z odwróconej uwagi kolegi, umknął do dormitorium kompletnie podupadły na duchu.
Ja chcę z powrotem moje włosy!

***

Pansy z zaaferowaną miną pakowała niezbędne rzeczy do kufra Draco. Chłopak natomiast z przerażeniem przerzucał na łóżku te, które tymczasowo miały należeć do niego. Jego mina była czymś z pogranicza absolutnego zdegustowania i rozpaczy.
– Co to jest? Jakaś puchońska świąteczna skarpeta? – Ujął w dwa palce coś, co rzeczywiście kształtem przypominało gigantyczną skarpetkę.
– To jest moja czapka, kretynie! – To mówiąc, wyrwała mu ją z ręki. – I w ogóle dlaczego puchońska?
– Bo jest duża.
– No fakt. To rzeczywiście logiczne wytłumaczenie – sarknęła. – Jesteś niemożliwy.
– Jesteś pewna, że nie masz nic bardziej… męskiego? – jęczał.
– Draco, nie bądź beznadziejnie próżny – pouczyła go przyjaciółka.
– Łatwo ci mówić. – Nadąsał się. – Ty wyglądasz teraz tak fantastycznie.
Teraz wyglądam fantastycznie? – powtórzyła z ironią, lekko marząc brwi. – Dziękuję ci bardzo.
– Ależ nie ma za co. To sama prawda. – Rozpromienił się Draco.
– Nigdy nie bierzesz pod uwagę uczuć innych, prawda? – Trzasnęła wiekiem kufra.
– O co ci chodzi?
– Nie musiałeś tak ostentacyjnie oświadczać mi, że jako dziewczyna wyglądam koszmarnie – fuknęła.
– Ale przecież wcale nic takiego nie powiedziałem! – bronił się.
– Wiesz co? Jesteś beznadziejny. Zrobiłam to wszystko dla ciebie i naprawdę się starałam. Ciekawa jestem, czy zrobiłbyś coś podobnego dla mnie, ty wstrętny egoisto!
– A co ty zrobiłaś dla mnie? – zainteresował się.
Zapadła pełna konsternacji cisza, w której Draco miał wrażenie, że Pansy się zmieszała, ale po ułamku sekundy przyjaciółka wybuchła:
– Jak to co? Jadę za ciebie do Francji! Po to, żeby twój kochany tatuś się nie zorientował i nie pieklił. Nie pomyślałeś, że skoro nie mogę być z rodziną, może wolałabym zostać tutaj z naszymi kolegami? W końcu to są święta. A ja będę całkiem sama w obcym miejscu!
– Przecież mówiłaś, że zawsze chciałaś…
– Kłamałam!
– Nie rozumiem, dlaczego tak się złościsz. – Draco wzruszył ramionami. Samo brzmienie jego nowego głosu go denerwowało, wolał jednak już o tym nie wspominać.
– Przepraszam – mruknęła. – Skończyły mi się zapasy czekolady.
– Trzeba było tak od razu. Mam jeszcze jakąś awaryjną tabliczkę na czarną godzinę.
– Naprawdę? – Oczy dziewczyny zalśniły. A właściwie jego oczy. W ostatniej chwili powstrzymał się, by głośno nie wyrazić nad nimi zachwytu. – Nie schrzań tego, Draco, dobrze?
– Czego? – zapytał, podając jej wyszperaną w szafie tabliczkę, po czym usiłował zrobić komiczną minę, co nie do końca mu wyszło. – Czekolady?
– Mojej znajomości z Ginny – odpowiedziała spokojnie.
Westchnął ciężko.
– Postaram się – obiecał, a widząc jej powątpiewającą minę, dodał: – naprawdę.

***

Draco mógł lubić Pansy. Mógł nawet uważać ją za swoją przyjaciółkę. Nie był jednak masochistą. Ani też gotowy na wszystko. Bo chociaż w Slytherinie znajdziesz druhów gotowych na wiele, to pod tym pojęciem z pewnością nie kryło się zadawanie z Weasleyami! Dał jednak słowo, że się postara i miał zamiar go dotrzymać. Nie byłby jednak Ślizgonem, gdyby biernie poddał się niesprzyjającym okolicznościom. Dlatego wymyślił plan doskonały: będzie unikał Ginevry Weasley. Nie przewidział tylko, że to sprawi jedynie, iż Weasleyówna zdwoi próby porozmawiania z nim.
Już po jednym dniu uników czuł się wyczerpany i sfrustrowany. Kiedy więc wreszcie wieczorem został sam na sam z nieswoim ciałem, babskimi ciuchami i czarnymi włosami, jego nastrój był bliski załamania nerwowego. Zwłaszcza przez to ostatnie. Tymczasem jakiś nieznośny chochlik szeptał mu za uchem, że to dopiero początek.

I najwyraźniej był to bardzo dobrze poinformowany chochlik. Kiedy następnego ranka w kiepskim nastroju szedł, lub raczej wlókł się na śniadanie, Weasleyówna wpadła prosto na niego.
– Świetnie, że cię widzę, Pansy! Mam dla ciebie niespodziankę.
Draco od razu poczuł, że traci apetyt.
– Czekaj na mnie po śniadaniu, będziesz zachwycona! – dodała jeszcze siostra Wiewióra i pobiegła za Potterem i jego irytującą bandą.
Taaak, z pewnością będzie zachwycony. Właściwie już był.
Niewidzącym wzrokiem wpatrywał się przed siebie i zastanawiał, jak trwałe szkody w jego mózgu może spowodować bycie dziewczyną. Nawet aromat świeżo parzonej kawy nie zdołał poprawić mu humoru.
– Źle się czujesz, Pansy? Nigdy nie piłaś kawy na śniadanie – zapytał Blaise z wyraźną troską.
– A co, już nie można zmienić przyzwyczajeń? – burknął.
Zabini spojrzał na niego z wyrzutem. Widocznie Pansy zachowywała się w stosunku do niego uprzejmiej. Czyżby to Blaise miał się okazać tym, w którym się zakochała? Draco był jednak zbyt pochłonięty rozpamiętywaniem swojego osobistego nieszczęścia, by zastanowić się nad tym, czy byłoby to korzystne, czy też nie.
Ciekawe, czego może chcieć Weasleyówna? Skoro plan podstawowy, polegający na unikaniu jej, właśnie zawiódł, trzeba będzie wymyślić plan B. Nigdy w życiu nie rozmawiał miło z Gryfonami. A już na pewno nie z Weasleyami! Czy Pansy nie wymagała od niego zbyt wiele?
Niestety obrażony Zabini nie poczekał, aż skończy jeść i zostawił go samego, co od razu przyniosło gorzką refleksję, że prawdziwego Dracona nigdy by tak nie potraktował. Nie pomogło to też Draco w efektywnym obmyślaniu antyweasleyowskiej strategii, a na domiar złego ośmielona Weasleyówna podeszła do niego do stolika.
Niech żyje plan B, pomyślał z przekąsem Draco i spojrzał ponuro na dziewczynę.
– Co miałaś mi powiedzieć?
– Hej, Pans, trochę entuzjazmu! – Ginevra uśmiechnęła się do niego.
– Źle spałam – mruknął i właściwie była to prawda.
– W takim razie moja wiadomość poprawi ci humor.
W Draco zaczęły kiełkować złe przeczucia. Bardzo, bardzo złe przeczucia.
– Tak? – zdołał tylko wykrztusić.
– Mhm – potwierdziła Ginny, uśmiechając się tajemniczo. – Załatwiłam ci randkę.
– Z kim? – zapytał natychmiast, żeby zagłuszyć eksplozję złych przeczuć, chociaż był niemal pewny, że woli nie znać odpowiedzi na to pytanie.
Dziewczyna zachichotała.
– Nie żartuj sobie, Pans. No przecież, że z Harrym!
W tym momencie Draco dziękował wszystkim czterem założycielom i wszelkim siłom, że siedział na krześle, gdyż inaczej osunąłby się bezwładnie na podłogę. Jego umysł kategorycznie odmówił zanalizowania otrzymanych wiadomości.
– Wiedziałam, że się ucieszysz! – pisnęła Ginny. – Macie się spotkać w Wigilię o czternastej na dziedzińcu. Mówiłam ci, że się uda?! A teraz nie gniewaj się, ale muszę już lecieć. Obiecałam Mionie, że pójdę z nią do Hogsmeade, pomóc wybrać jakieś prezenty.
A więc... miał randkę z Harrym Potterem. Koniec świata.

***

Pierwsze dwie godziny od feralnego śniadania spędził zabarykadowany w dormitorium. W tym czasie napisał dwadzieścia siedem listów do Pansy, w których groził jej śmiercią na wszelkie znane mu sposoby, wyzywał ją we wszystkich językach, w jakich opanował przekleństwa i drobiazgowo opisywał, co zrobi z Potterem, gdy się z nim spotka. Ostatecznie wszystkie jednak podarł i wrzucił do kominka, doszedł bowiem do wniosku, że żaden nie wyraża jego złości w odpowiedni sposób, a jego obecny charakter pisma jest nie do zniesienia.
Siedział więc przy kominku i pocieszał się wyobrażaniem sobie scen, w których mówi przyjaciółce, co o niej naprawdę myśli, na przemian z tymi, w których morduje Pottera na ich randce.
I właśnie tak siedząc i wpatrując się w ogień, przypomniał sobie, że Pansy nazwała go egoistą, który nie byłby w stanie nic dla niej zrobić. Pomyślał, że obiecał jej się postarać, chociaż była to obietnica dotycząca Ginny, a nie Pottera. Ale przecież mógłby... I nagle, sam nie wiedząc jak to się stało, postanowił, że jednak będzie czekał o czternastej na dziedzińcu. Jakoś to przeżyje. W końcu były święta i on też, jeśli tylko zechce, potrafi zrobić coś dla Pansy. I przy okazji udowodnić jej, że się myliła...
Ostatnią rzeczą, jaką zarejestrował, zanim zapadł w błogi sen, był cichutki, ledwo słyszalny brzęk dzwoneczków.

***

Jestem wspaniały, jestem wspaniały, jestem wspaniały, Draco powtarzał w myślach jak mantrę, udeptując ścieżkę w śniegu dookoła fontanny.
– Albo niepoczytalny, jedno z dwojga – mruknął już na głos.
Gdyby chociaż mógł ubrać się jakoś przyzwoicie! Z żalem myślał o swojej jedwabnej srebrnej koszuli i sznurowanych czarnych spodniach, które Pansy zabrała ze sobą do Francji. Tymczasem miał na sobie jakieś potwornie niewygodne, mało wytworne sztruksy i koszmarną babską kurtkę. Czuł się strasznie. I nie pomagało uświadamianie sobie wciąż od nowa, że to tylko Potter. W gruncie rzeczy randka to randka.
I właśnie wtedy go zobaczył. Szedł powoli z bardzo niewyraźną miną. Na ten widok Draco nie mógł powstrzymać uśmiechu.
Ależ Potter został w to tak samo wrobiony jak ja!, ucieszył się zupełnie irracjonalnie. Tak jakby to chociaż o milimetr zmieniało jego beznadziejną sytuację. Ale może przynajmniej obejdzie się bez pocałunków. Tylko czy Gryfoni, w swej beznadziejnej cnocie, posuwają się do takich lubieżności na pierwszej randce? Szczerze wątpił. A więc jednak zero korzyści.
– Um, cześć, Pansy – wydukał Potter.
– Ee, cześć, Po... Harry – zająknął się Draco.
– Chyba się spóźniłem, przepraszam.
– Raczej nie. To ja byłam wcześniej.
Salazarze, ratuj! Kto normalny wytrzyma taką konwersację?!
– Pomyślałem, że może wybierzemy się do herbaciarni pani Puddifoot – zaproponował Potter z nieszczęśliwą miną.
Tam, gdzie na piątym roku zabrałeś Cho? Jesteś beznadziejny w te klocki, Potter. Bez. Na. Dziej. Ny.
– Oczywiście. Chętnie – odpowiedział jednak, myśląc intensywnie o Pansy.
– Super. – Potter wykonał niewyraźny ruch ręką i Draco zrobiło się dziwnie słabo.
Przysięgam, że jeśli spróbujesz wziąć mnie za rękę, zawiśniesz na najbliższym drzewie, Potter!
Nic takiego jednak nie nastąpiło. Jeśli pominiemy fakt, że posuwali się żółwim tempem w kierunku Hogsmeade, nie działo się nic. Milczenie było nieznośne i Draco zaczął intensywnie obmyśliwać plan ucieczki.
– Wiesz co, zmieniłam zdanie – powiedział wreszcie.
– Nie masz ochoty na herbatę? – zmartwił się Potter.
– Szczerze mówiąc, nie. – Draco wyszczerzył się w uśmiechu.
– Hmm.
Ach, ta twoja sławna elokwencja, Potter... Bo jeszcze się w tobie zakocham!
– Mam lepszy pomysł – odpowiedział. – Poślizgajmy się na jeziorze.
– Co? Ale przecież nie mamy łyżew...
Draco przewrócił oczami.
– Ale różdżkę chyba masz, prawda, Potter?
Gryfon spojrzał na niego dziwnie.
– Znaczy: Harry – poprawił się Draco. – Przecież jakoś sobie poradzimy, no nie?
– Jasne. Ale nie jeżdżę zbyt dobrze. Z naszej trójki tylko Hermiona...
– Będzie świetnie! – przerwał mu Draco, któremu wizja ślizgania się odpowiadała dużo bardziej niż jakieś obściskiwanie w nudnej herbaciarni i teraz nie mógł powstrzymać entuzjazmu. Poza tym on był w tym naprawdę świetny, a bycie lepszym od Pottera zawsze poprawiało mu humor.
Po krótkiej rozgrzewce na tafli zrobiło im się tak ciepło, że kurtki wylądowały na śniegu.
– Uch, niezły masz tyłek, Potter! – Draco aż gwizdnął. Nigdy nie przyglądał się Potterowi od tej strony.
– Słucham?! – Harry’ego tak zszokowała wypowiedź dziewczyny, że stracił równowagę i przewrócił się dosłownie u stóp Pansy.
– To znaczy miałem na myśli, że całkiem nieźle wyglądasz, po ściągnięciu kurtki – poprawił się szybko.
To co dopiero musi być po ściągnięciu reszty...?!
Miałeś na myśli? – powtórzył ze zdziwieniem Potter, gramoląc się na nogi.
– No tak, to właśnie miałe... – zaczął Draco i w tym momencie uświadomił sobie swoją drugą gafę i uśmiechnął się olśniewająco. Ten uśmiech zawsze zbijał z tropu wszystkich, z którymi się umawiał. – Oczywiście, że miałam na myśli, że świetnie wyglądasz. Dlaczego w to wątpisz?
– Chodziło mi raczej o formę... – Uśmiech najwyraźniej jednak nie zadziałał.
– Ścigamy się?! – przerwał mu Draco, czując, że jeśli ta rozmowa natychmiast nie zostanie przerwana, nic dobrego z tego nie wyniknie.
– Nie jestem pewny...
– Chodź, będzie fajnie! Kto pierwszy na drugim brzegu! – I błyskawicznie ruszył, zostawiając Pottera za sobą.
Chyba się potnę! Mój uśmiech nie działa na Pottera!, pomyślał z przygnębieniem Draco, przyśpieszając coraz bardziej.
– Paaaaaaaaaaansy! – wrzasnął Potter i dopiero ten krzyk uświadomił Draco, że to nie jego uśmiech nie działa na Harry’ego, ale Pansy i ta myśl przyniosła mu zadziwiającą ulgę. Chociaż ze względu na przyjaciółkę chyba nie powinna...
Odwrócił się, a ułamek sekundy później leżał już przygnieciony przez Pottera, który wpadł z całym impetem prosto na niego.
O, mamuniu, Potter! Nie wiedziałem, że jesteś taki napalony!
– Nie mogłeś zahamować? – zapytał jednak z wyrzutem.
– Usiłowałem cię ostrzec – wymamrotał Potter z niewyraźną miną, jednak wcale nie kwapiąc się zejść z dziewczyny, za to intensywnie wpatrując się w jej oczy.
O nie, Potter właśnie zakochuje się w Pansy! To potworne! Nie mogę do tego dopuścić!
– Wiesz, Harry... Jesteś trochę ciężki... – sapnął Draco i mimowolnie zerknął na usta Harry’ego.
– Och, przepraszam – bąknął Potter, ale nawet się nie ruszył, za to jego wzrok również zjechał od oczu w dół.
Nawet o tym nie myśl! Potter, ty cholerny zboczeńcu! Jestem Draco Malfoy i nienawidzę cię od pierwszego dnia szkoły. Jeśli mnie pocałujesz, będę musiał cię zabić! Zaraz... Czy w takim razie to oznacza podwójną przyjemność?
– Pansy...
Zrób to, zrób!
– ... przepraszam. – I Potter stoczył się z niego.
Zawsze mnie rozczarowywałeś. Pamiętasz, jak odrzuciłeś moją przyjaźń? Nikt mnie nigdy tak nie zranił...
– Obawiam się, że powinniśmy zaniechać dalszego ścigania – oświadczył Potter z zakłopotaniem. – Zdecydowanie wolę latanie.
– W sumie to ja też! – zawołał spontanicznie Draco.
– Naprawdę? – zdziwił się Potter. – Nigdy nie widziałem cię na miotle.
Och, ależ zapewniam cię, że mnie widziałeś. Nieraz wzroku nie mogłeś ode mnie oderwać. Policzymy, ile meczy prawie przegraliście, bo gapiłeś się na mój tyłek? Zresztą nic dziwnego: takie ciacho na miotle...
– Bo wy, Gryfoni, nie zwracacie uwagi na Ślizgonów – odpowiedział jednak.
Potter roześmiał się po raz pierwszy od początku ich randki.
– Chyba na nikogo nie zwracamy takiej uwagi jak na was!
To oczywiste!
– To w takim razie może jakaś międzydomowa bitwa na śnieżki, skoro łyżew masz już dość? – zaproponował Draco.
– Brzmi nieźle – odparł Harry i ruszył powoli do brzegu.
Jestem na randce z Potterem. To straszne. Jestem na randce z Potterem i dobrze się bawię. To przerażające! Jestem na randce z Potterem...
W tym momencie pierwsza kulka trafiła go w ramię.
– Jesteś dziewczyną. Czy powinienem stosować taryfę ulgową? – zawołał ze śmiechem Harry.
– Nie jestem!!! – ryknął Draco i zaczął formować kulkę.
– Nie? – zdziwił się Potter.
NIE! Jestem Draco Malfoy, najbardziej boski mężczyzna, jakiego znasz.
– Znaczy, żadnej taryfy ulgowej! – odkrzyknął i zamachnął się z całej siły. Śnieżka trafiła Pottera prosto w głowę.
Bingo! To za tę „dziewczynę”!
– Chyba masz rację, nie jesteś dziewczyną. – Uśmiechnął się Potter, rozmasowując sobie czoło.
– Hej, orientuj się! – krzyknął Draco i rzucił następną kulkę.
– O, ty! – Harry rzucił się w jego stronę. – Nie chcesz taryfy ulgowej?! Zaraz ci pokażę, jak się bawią faceci.
Mrr, brzmi obiecująco...
Chwilę później tarzali się już po śniegu.
Dobra, Potter. Tak naprawdę zawsze mi się podobałeś, przyznaję. Teraz możesz mnie pocałować.
Harry wpakował mu kolejną porcję śniegu do buzi.
Cóż, niezupełnie to miałem na myśli...
– Kiedy Ginny namawiała mnie na to spotkanie, nawet nie przypuszczałem, że będę się tak świetnie bawić, wiesz? – wyznał Potter, siedząc okrakiem na Draco i siłując się z jego rękami.
– Ja też obawiałam się tej... randki – odpowiedział Draco najzupełniej szczerze.
Och, Potter, gdybyś wiedział...
– A jak się bawisz? – zapytał Harry i stracił równowagę na tyle, by Draco mógł odzyskać panowanie i odwrócić role.
– Teraz świetnie – przyznał z uśmiechem satysfakcji, przyciskając Pottera do ziemi. Okulary zsunęły się Gryfonowi z nosa i Draco nie mógł oderwać spojrzenia od tych zielonych, roześmianych oczu. Pierwszy raz z taką dokładnością analizował czyjąś twarz. Przestali walczyć i w zupełnej ciszy wpatrywali się w siebie jak zahipnotyzowani. Tylko oddechy stały się niebezpiecznie szybsze...
– Pansy...
Nie psuj tej chwili, do cholery!!!
– ...pokaż bombki.
– Słucham?! – Draco o mały włos nie uderzył swoją głową w twarz Harry’ego, tak bardzo się zdziwił.
– Teraz już możesz mnie pocałować – odparł po prostu Potter.
– Ale...
Harry niecierpliwie przyciągnął go za szalik i wyszeptał mu prosto w usta.
– Jesteś już sobą, Draco.
Och, nieważne!

Było już dawno po zmroku, kiedy kompletnie przemoczeni, z rozwichrzonymi włosami, rumieńcami na policzkach, trzymając się za ręce, wracali w stronę zamku.
– Skąd wiedziałeś, że Pansy to ja? – zapytał po raz setny tego wieczora Draco.
– Bo jesteś niepowtarzalny, Draco – odpowiedział Harry, udając powagę.
– No dobrze, a tak serio?
Harry zachichotał.
– Wiesz, że minęło pięć godzin, odkąd to wszystko się stało, a ty dopiero teraz na poważnie o to zapytałeś?
– Och, bo wy, Gryfoni, nie potraficie pojąć, że czasem są ważniejsze rzeczy – to mówiąc, obrzucił Harry’ego niedwuznacznym spojrzeniem – niż wyjaśnienia.
– Czy naprawdę jeszcze przed chwilą wyglądałem na zainteresowanego jakimkolwiek wyjaśnieniami? – zapytał Harry.
Draco uśmiechnął się z rozmarzeniem na wspomnienie ostatnich godzin.
– Nie, wręcz przeciwnie – przyznał.
– Więc widzisz. Ale to prawie tak, jakbyśmy obudzili się razem w jednym łóżku i dopiero wtedy się sobie przedstawiali. Cześć, jestem Draco...
... władca wszechświata. Miło mi cię poznać. – Draco wszedł Harry’emu w słowo i zaczął naśladować jego sposób mówienia. – A ja jestem... ee... Harry Potter... ee... I nie rozwijam się intelektualnie od dwunastego roku życia. **
– To wcale nie jest śmieszne! – Harry chichotał w najlepsze.
– Więc dlaczego: „pokaż bombki”?
– Bo to hasło kończące „Świąteczny czar Weasleyów”.
– Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że potraktowano mnie jakimś tanim eliksirem produkcji tych głąbów?!
– Draco!
– Och, no dobrze. Skoro dzięki temu przez najbliższy czas będę mógł wykorzystywać cię seksualnie, to ostatecznie jakoś to przeżyję.
– I nie będziesz gnębił za to Pansy? – upewnił się Harry.
– Jak zwykle szlachetny Gryfon... – westchnął teatralnie Draco. W myślach odnotował jednak z satysfakcją, że Potter nie zgłosił żadnego sprzeciwu w sprawie wykorzystywania.
– Nie będziesz? – naciskał Harry.
– Nie będę. W najbliższym czasie mam w planie nie wychodzenie z sypialni.
– Jesteś okropny!
– Wiem – ucieszył się Draco. – I za to mnie kochasz!
– Wcale nie powiedziałem ci, że cię kocham! – oburzył się Harry.
– Nie musiałeś. A skąd wiedziałeś, że ja to ja?
– Bo jesteś niepowtarzalny.
– Tak, to też wiem. A coś więcej?
– Po prostu: domyśliłem się. Początkowo myślałem, że chodzi o to, żebym polubił nową przyjaciółkę Ginny, co przyznaję szło mi nienajlepiej. Potem zaś przestraszyłem się, że może chce nas wyswatać. Na spotkanie jednak się zgodziłem, żeby nie robić jej przykrości.
– Typowe – podsumował Draco.
– Właściwie już od jakiegoś czasu nie jestem zainteresowany tego typu relacjami z dziewczynami – dodał nieco zmieszany Harry.
– A ja o niczym nie wiedziałem! Skandal!
Harry uśmiechnął się do Draco, po czym kontynuował.
– Jednak po kilku chwilach spędzonych z tobą, przypomniałem sobie wszystkie podejrzane pytania, które ostatnio zadawała mi Ginny, w tym o moją orientację seksualną, a także insynuacje na twój temat oraz fakt, że ostatnio dostała paczkę od bliźniaków. W połączeniu z moim niedawnym spostrzeżeniem, że Pansy prawdopodobnie podoba się Ron, a nie ja, o czym przez chwilę zapomniałem i dodając do tego twoje dziwaczne zachowanie na naszej randce...
Draco westchnął rozdzierająco.
– Co znowu? – zapytał Harry.
– Nieźle się można przejechać na tych naszych stereotypach. Zawsze wierzyłem, że Gryfoni nie są ani trochę inteligentni...
Harry poklepał go pocieszająco po plecach.
– Będziesz musiał z tym jakoś żyć.
– Nawet wiem jak! – Draco uśmiechnął się drapieżnie i pociągnął Harry’ego za sobą.
– Ej, co robisz?!
– Zabieram cię w bardziej interesujące miejsce.
– Zaczekaj chwilę!
– Co się stało?
– Jemioła... – Harry wskazał na wiązankę wiszącą nad drzwiami.
Nieco zwiędła jemioła, a nie jemioła – sprostował Draco. – Musi tu wisieć od zeszłego roku. Nie chcesz chyba całować się pod przeterminowanym zielskiem? I poza tym jedyne, czego teraz potrzebujemy to łóżko, a nie jakieś badyle.
– Skoro tak twierdzisz...
– Już ja ci pokażę bombki! – Draco uśmiechnął się lubieżnie.

***

– Och, to był długi dzień – westchnęła Pansy, sadowiąc się przed kominkiem w Pokoju Wspólnym Gryfonów. Kiedy tylko prawda wyszła na jaw, Malfoyowie odtransportowali ją z powrotem do Hogwartu razem z krótką notatką dla syna, w której życzyli mu „Wesołych Świąt”.
– Nie uważasz, że posunęłyśmy się odrobinę za daleko? – zapytała Ginny, popijając kremowe piwo.
– Nie przesadzaj! Przynajmniej chłopcy zajmują się sobą i mamy święty spokój – zauważyła Ślizgonka.
– Tak, ale chciałyśmy tylko, żeby zaakceptowali naszą przyjaźń, a oni...
– Tylko nie wyjeżdżaj mi tu z jakąś gryfońską filozofią – ostrzegła przyjaciółkę. – Oni są dla siebie stworzeni, zawsze o tym wiedziałam. A poza tym to był przecież twój pomysł.
– Wiem – przyznała Ginny. – Ale to ty go zmodyfikowałaś. Ja myślałam jedynie o użyciu eliksiru Freda i George’a, a nie o randce... – Zamyśliła się. – Wiesz, to dziwne, ale miałam wtedy wrażenie, jakby ktoś mi ten pomysł podsunął.
– Pewnie Wigilijny Chochlik – zachichotała Ślizgonka.
– Kto wie? Może...? – Ginny uśmiechnęła się z rozmarzeniem.
– Ach, wy Gryfoni i wasza naiwna wiara...
– Ach, wy Ślizgoni i wasz beznadziejny realizm. To co, toast za przyjaźnie międzydomowe?
– Za przyjaźnie i nie tylko! – Pansy uśmiechnęła się łobuzersko.

***

– I jak podobała ci się moja opowieść, Nico? – zapytał Zin, wypuszczając z fajki obłoczki o kształcie reniferów.
– Wyborna. Jak zawsze... – Nicholas uśmiechnął się do przyjaciela.
Ogień w kominku już dogasał, a Gloria leżała na kanapie zwinięta w kłębek i otulona własnym skrzydłem. Nawet, zwykle onieśmielone obecnością elfa, skrzaty przycupnęły w progu. Wigilijna noc powoli dobiegała końca, jeśli jednak dobrze się wsłuchać, w oddali wciąż można było usłyszeć echo świątecznych dzwoneczków.




„A kto wie, czy za rogiem, nie stoją Anioł z Bogiem,
Więc warto mieć marzenia, doczekać ich spełnienia”*


* De Su „Kto wie”
** Cytat skradziony Mayi
*** Zapomniałam to wcześniej dodać, ale tytuł jest nawiązaniem do cudnego ficka, którego napisała Adrea_Dear
silvan Offline


 

Postprzez Kasia » 30 paź 2010, o 17:39

Pierwszy komentarz! :)

Silv, Ty doskonale wiesz, jak ja kocham ten tekst. Wiesz, że uwielbiam go, od kiedy przeczytałam go po raz pierwszy. I pomimo faktu, że przeczytałam go chyba z dziesięć razy, wcale mi się nie znudził.

Po pierwsze, w tym tekście czuć atmosferę świąt. Pojawiający się co jakiś czas chochlik, atmosfera spełniania się cudów. Coś wspaniałego.

W dodatku cały tekst tworzy zwartą całość. Przy pierwszej lekturze zapomniałam o scenie z dwiema przyjaciółkami. Kiedy czytałam tekst po raz drugi, zauważyłam, że chodzi o Pansy i Ginny. Podobnie jest z kilkoma innymi kwestiami - nie widzi się ich za pierwszym razem, ale przy kolejnych wgłębieniach się w tekst, stają się oczywiste. Np. kto jest ulubieńcem Zinleutona. Przy kolejnym czytania bardziej zwraca się uwagę na drobiazgi takie, jak podszepty chochlika.

Kolejną zaletą są drobne odniesienia do innych tekstów. Ja naliczyłam trzy teksty i cztery odniesienia. I w dodatku nie są one dodane "na siłę", żeby były. One świetnie pasują do tego tekstu i właściwie nie wyobrażam sobie tego opowiadania bez nich.

A teraz pora na niektóre z moich ulubionych fragmentów. Właściwie to przy betowaniu poznałaś moje ulubione cytaty, ale wybiorę kilka z nich i wkleję.

silv napisał(a):w których morduje Pottera na ich randce
Ja rozumiem, inne pokolenia, inne określenia. Choć nigdy nie spotkałam się z takim określeniem na to, co nastąpiło na ich randce...

silv napisał(a):Ja chcę z powrotem moje włosy!
Ja rozumiem poświęcenie dla wyższych wartości, ja rozumiem, że dostał Pottera jako rekompensatę. Ale czy naprawdę nie dało się tego ominąć? Czy wiesz, jak Draco musiał cierpieć? Jak mogłaś zabrać mu jego włosy?

silv napisał(a):Bo jeszcze się w tobie zakocham!
Kombinuj dalej, Draco. Jesteś na dobrej drodze do świetlanej przyszłości.

Poza tym kocham te momenty, w których Draco popełnia swoje urocze gafy. Jak zmiana rodzaju, czy mówienie o sobie w trzeciej osobie.

Pozdrawiam i liczę na większą ilość takich tekstów *patrzy sugestywnie w stronę Silv*
Kasia
"Harry się odprężył. Nie było się w ogóle o co martwić. W końcu Hagrid uwielbiał wredne bestie."

"Mała rada, Ted. Hermiona nie je mięsa, więc jeśli zabierzesz ją do jednej z tych knajp, w których podają steki tak słabo wysmażone, że jeszcze muczą, gdy zaczynasz je kroić, to kompletnie zniweczysz swe szanse dobrania się jej do majtek. "

"Potter, jak można się było spodziewać, okazał się zwolennikiem przytulania (co mogło zostać uznane za dość szczęśliwy zbieg okoliczności, bo Draco był raczej nogą w przytulaniu, za to doskonałą przytulanką)."
Kasia Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 201
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 00:17
Lokalizacja: warszawa

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:05

[autor docelowy - Malgey]

Ahh te gafy Draco były cudowne! Więcej chcę takich tekstów!
Zadziwiła mnie jedynie przyjaźni Pansy i Ginny... no pierwszy raz coś takiego widzę ; O
No ale randka była udana, hęęę ?
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Aevenien » 30 paź 2010, o 18:07

Mój pierwszy komentarz tutaj, od razu mówię, że ja komentować nie umiem. Żeby potem nie było :wink:
Cóż to jest forum drarry więc chyba nie muszę mówić, że uwielbiam ten paring. Ale porozpływać się chyba trochę mogę, prawda?
Przede wszystkim Silvan gratuluję tekstu. Bardzo sympatyczna i wesoła miniaturka. Taka pełna ciepła. Draco boski, taki jaki powinien być. Harry cudowny. Bardzo lubię motyw przyjaźni Draco i Pansy, tak, wiem, to pewnie jest skutkiem przedawkowania Światełka, ale trudno. Lubię i już.
Rozśmieszył mnie Draco pod postacią Pansy. Był taki? pocieszny.
Podobał mi się też motyw z Nico i Zinem. Wspaniały początek i koniec opowieści. O świątecznym nastroju chyba już nie muszę wspominać, tytuł doskonale oddaje charakter tej miniaturki. I mimo, że jest luty, a pogoda za oknem bardziej przypomina wiosnę niż zimę, poczułam tę magię świąt. Wyobraziłam sobie śnieg, zamarznięte jezioro i bitwę na śnieżki.
Strasznie podoba mi się styl. Taki lekki, płynny, sprawiający, że czytelnik z radością pochłania kolejne zdania. Pomysł jest ciekawy, wykonanie cudowne.

Życzę weny, czasu i wielu równie wspaniałych pomysłów
Aev
Z Mackami nie ma żartów :mackigreen:


"Law school," Arthur says. "Law school gets everybody in the head. That's, you know. That's the whole point. Of law school."

Mostly, I exist in a state of denial about the denial. My head is a complex place, okay?
Aevenien Offline

Avatar użytkownika
Macki Dalekiego Zasięgu
 
Posty: 6214
Dołączył(a): 27 paź 2010, o 19:39
Lokalizacja: Warszawa

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:09

[autor docelowy - Smeryl]

Bardzo przyjemna i sympatyczna miniatura. No i powiem, ze caly czas zastanawialam sie jak to rozwiazesz i blagalam niebiosa, zebys jakos tak to zrobila, zeby jednak Harry i Draco byli razem.
Ktos mych prosb w koncu wysluchal i w ten sposob przeczytalam to urocze zakonczenie.
Powiem, ze pomysl z wtraceniem elfow i tej anielicy bardzo fajny, a w kazdym razie swietnie to wpasowalas w calosc miniatury, gdzie wydawac by sie moglo, co robia ci dwaj w tej miniaturze.
I mimo, ze Swieta minely, to nastroj swiateczny po tej miniaturze choc na chwile wrocil.
Pozdrawiam i weny zycze.
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:09

[aotro docelowy - Miss Granger]

Jak to możliwe, że wcześniej tego nie czytałam? O Merlinie, ten tekst jest... niepowtarzalny. Oryginalny pomysł, wspaniałe paringi i przyjaźnie, opis akcji, styl, po prostu powalające. Z takim pomysłem jeszcze nigdy sie nie spotkałam i jestem pozytywnie zaskoczona. Jak zawsze, ku mej radości, główni bohaterowie, posiadają takie cechy jakie powinni mieć- nieelokwentny, wstydliwy i... nie da się ukryć, gryfoński Harruszek oraz zakochany w sobie (nie tylko), ?rozbrajający? Draco. Uwielbiam taką Pansy i, niech już będzie -Ginny, które robią wszystko żeby zeswatać swoich przyjaciół i co najważniejsze nie zakochują się w nich! (chyba, że taka braterska miłość). Cały tekst jako jedna, spójna całość, nawet gdy przedstawia kilka sytuacji. Chociaż już dawno po świętach, czuć było tą atmosferę i to, eh ? uczucie :)
Jest kilka perełek, które zaraz wymienię, ale pierwsze co, muszę zacytować, wypowiedz Pansy, która dzięki temu bardzo u mnie zapunktowała i przyznaję, że zgadzam się z nią w stu procentach:
Oni są dla siebie stworzeni, zawsze o tym wiedziałam.
strzeliła w dziesiątkę, to była najbardziej trafna wypowiedz jaką zdarzyło jej się powiedzieć. Mam nadzieje, że Ginny też jest tego zdania, bo przecież wpadła na ten genialny pomysł, więc można powiedzieć, że te dwie dziewczyny zyskały w tym tekście moją pełną sympatię. Chociaż nie tylko ona przejawiały to pragnienie by ich połączyć, siły wyższe, ot co! Oczywiście pozdrowienia dla Nico i Zina. Na początku nie miałam pojęcia jaki to może mieć związek z Drarry i w ogóle, ale okazało się, że miało i to nawet bardzo wiele.
Teraz wymienię moje perełki, które przysporzyły mi wiele uśmiechów i kwików:
- Myślisz, że działasz jak lustro? - zapytał i zaczął poprawiać włosy. Pansy, a raczej jego rzekome odbicie, nie wykonała żadnego ruchu. Wpatrywała się za to w niego z niemym przerażeniem. - Łee, nie działasz jak lustro. Ewentualnie beznadziejnie zepsute.
na samym początku, nie zrozumiałam i nie podejrzewałam, co się wydarzyło, bądź co ma się wydarzyć. Potem nastąpiło zaskoczenie i rozbawienie całą tą sytuacją i jeszcze raz chciałabym pogratulować tak wspaniałego pomysłu.
- Przysięgam, że jeśli spróbujesz wziąć mnie za rękę, zawiśniesz na najbliższym drzewie, Potter!
Harruszek, na początku był chyba "bardzo" zadowolony z tej randki, oczywiście do czasu... Biedny na początku myślał, że jest z Pansy, gdyby poinformowały go wcześniej, na pewno nie byłby taki zmarnowany.
- Uch, niezły masz tyłek, Potter! - Draco aż gwizdnął. Nigdy nie przyglądał się Potterowi od tej strony.
no wydało się, na samym początku Draco brał się za przyglądanie się Potterowi od tamtej strony. - To co dopiero musi być po ściągnięciu reszty...?! - niedługo będzie miał możliwość oglądania go w całej okazałości.
- Zawsze mnie rozczarowywałeś. Pamiętasz, jak odrzuciłeś moją przyjaźń? Nikt mnie nigdy tak nie zranił...
ten moment zabija -dosłownie. Ale ta odrzucona przyjaźń, była początkiem wielkiej miłości.
- ...pokaż bombki.
już się wystraszyłam, że w Harrym odezwała się jakaś...druga strona, bądź, co najgorsze spodobała mu się Pansy. A potem, mój moment, tzn ich moment, ale mój ulubiony. Czytałam ten fragment kilkanaście razy, chociaż normalny człowiek, pomyślałby, że nie ma w nim nic, aż tak szokującego, ale gdy te całe zdarzenia zekranizować, po prostu... fascynujące.
- Jemioła... - Harry wskazał na wiązankę wiszącą nad drzwiami.
- Nieco zwiędła jemioła, a nie jemioła - sprostował Draco. - Musi tu wisieć od zeszłego roku. Nie chcesz chyba całować się pod przeterminowanym zielskiem? I poza tym jedyne, czego teraz potrzebujemy to łóżko, a nie jakieś badyle.
chociaż gdyby takowe łoże się nie znalazło, podejrzewam, że wystarczyłyby nawet "przeterminowane badyle". Jak zawsze kończą w najciekawszych momentach, serca nie macie [?], przecież wykorzystując waszą Wenę, cudowne pomysły i zdolności literackie, jakiś dalszy ciąg... :)
Gorąco gratuluje!

Pozdrawiam Miss Granger
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:14

[autor docelowy - Imbir]

Kolejny tekst autorstwa silvan.
*zaciera łapki*

Fick, jakże by inaczej, świetny.
Niesamowicie podobało mi się wplecenie tekstu pisanego kursywą.
Dobrze opisałaś relacje Draco i Pansy.

Perełki:
Wpatrywała się za to w niego z niemym przerażeniem. - Łee, nie działasz jak lustro. Ewentualnie beznadziejnie zepsute.


- Uch, niezły masz tyłek, Potter! - Draco aż gwizdnął. Nigdy nie przyglądał się Potterowi od tej strony.
- Słucham?! - Harry?ego tak zszokowała wypowiedź dziewczyny, że stracił równowagę i przewrócił się dosłownie u stóp Pansy.
- To znaczy miałem na myśli, że całkiem nieźle wyglądasz, po ściągnięciu kurtki - poprawił się szybko.



I jeszcze te wszystkie "pomyłki" i przejęzyczenia Draco... Po prostu miodne.

Przepraszam za mało składny komentarz, ale śpieszę na obiad 8)

Pozdrawiam i gratuluję cudownego tekstu,
Imbir
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:15

[autor docelowy - Bryzeydas]

Najbardziej mi sie podobał tekst Dracona:
"Masz ładny tyłek, Potter!" xD, albo hasło "Pokaż bombki" (nie powiem z czym mi się te bombki skojarzyły :P)
To mnie po prostu rozwaliło. xD
Silvan ta miniaturka była po prostu świetna. Może byś tak napisała jakiś ciąg dalszy? Ale taki króciutki. Taki mini-mini, bo jak będzie dłuższe to to wszystko straci swój urok.

Ta miniaturka jest naprawdę G E N I A L N A!

Pozdrawiam
Bryzeydas
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:15

[autor docelowy - Nevermind]

Kiedy tylko zobaczyłam kto jest autorką tej miniaturki oczy mi się zaświeciły. Znam kilka innych tekstów Silvan i wiem, że dziewczyna ma ogromny talent i możliwości, dlatego i tym razem się nie rozczarowałam.
Miniaturka absolutnie zawojowała moim sercem. Jest do "szpiku kości" urocza, Draco i Harry tacy, jakimi ich lubię, atmosfera w całym opowiadaniu cudowna, a pomysł niebanalnie genialny! Rozpływam się po prostu... *_*

Moje perełki? Mogłabym wymienić ich całą masę, ale zacytuję tylko te fragmenty, które wywołały u mnie niezwykle intensywne reakcje :D
- Dobra, Potter. Tak naprawdę zawsze mi się podobałeś, przyznaję. Teraz możesz mnie pocałować.
Harry wpakował mu kolejną porcję śniegu do buzi.
- Cóż, niezupełnie to miałem na myśli...


? Co to jest? Jakaś puchońska świąteczna skarpeta? ? Ujął w dwa palce coś, co rzeczywiście kształtem przypominało gigantyczną skarpetkę.
- To jest moja czapka, kretynie! ? To mówiąc, wyrwała mu ją z ręki. - I w ogóle dlaczego puchońska?
- Bo jest duża.
- No fakt. To rzeczywiście logiczne wytłumaczenie - sarknęła. - Jesteś niemożliwy.
- Jesteś pewna, że nie masz nic bardziej? męskiego? - jęczał.
- Draco, nie bądź beznadziejnie próżny ? pouczyła go przyjaciółka.
- Łatwo ci mówić. - Nadąsał się. - Ty wyglądasz teraz tak fantastycznie.


? Pansy...
Nie psuj tej chwili, do cholery!!!
- ...pokaż bombki.
- Słucham?! Draco o mały włos nie uderzył swoją głową w twarz Harry'ego, tak bardzo się zdziwił.
- Teraz już możesz mnie pocałować ? odparł po prostu Potter.
- Ale...
Harry niecierpliwie przyciągnął go za szalik i wyszeptał mu prosto w usta.
- Jesteś już sobą, Draco.
Och, nieważne!


Jesteś GE-NIAL-NA, slivan! Wcale bym się nie obraziła, jeślibyś zdecydowała się na małą kontynuację tej miniaturki ^^
Pozdrawiam i Weny życzę.
Mind (tak inteligencko xDDD)
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:17

[autor docelowy - Seira]

Oh!

Idealnie. Przede mną kubek czekolady, obok migocze choinka, a mnie się przypomniał ten tekst. Czytając, wprawiłam się w jeszcze lepszy nastrój. Dziękuję ^^

Pierwszy raz czytałam dawno, chyba w lecie. Pamiętam, że bałam się, że Harry naprawdę leci na Pansy, a wtedy...Ale na szczęście, Potter chociaż raz ruszył głową i wyszło mu to na dobre (mnie przy okazji, też).

Lubię Twoją Pansy. Jest oddaną przyjaciółką, gotową na każde poświęcenie. Chciałabym mieć taką przyjaciółkę ;) Więcej takich Pansy, proszę. W dodatku w dobrej komitywie z Ginny lub Hermioną (niee, ja wcaale nie mówie o yuri. Wcaale xD), uwielbiającą czekolade, i przede wszystkim nie pałającą namiętnością do Draco.

Wszystko w tej miniaturce jest takie świąteczne, ciepłe, wręcz czerwone (gryfońskie), miłe i dobre - nagle znika nienawiść, a Draco (jak zwykle świetny, z tą jego obsesją z włosami, i ciętymi komentarzami) i Potter (już nie taki przygłup!) wreszcie się odnajdują.

Acha, moim zdaniem pierwsze miejsce zasłużone, i to bardzo :P


Wesołych, draconowych świąt, kochani użytkownicy! :)

Edit: popieram Never, może tak kontynuacja?
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Amanda » 30 paź 2010, o 18:18

[autor docelowy - SiJo]

Muszę szczerze przyznać, że to opowiadanie czytam już nie pierwszy raz i za każdym razem się uśmiecham, a czasem nawet śmieję :D hehe Jest takie... Magiczne :)

A to uwielbiam:

Jestem wspaniały, jestem wspaniały, jestem wspaniały, Draco powtarzał w myślach jak mantrę, udeptując ścieżkę w śniegu dookoła fontanny.
? Albo niepoczytalny, jedno z dwojga ? mruknął już na głos.


Może trochę dłużej? Ponad połowa komentarza to cytat... K.
Obrazek
Amanda Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 564
Dołączył(a): 30 paź 2010, o 13:37
Lokalizacja: laptop w pewnej wsi

Postprzez Draciss » 27 sty 2011, o 19:54

Jak ja kocham takie świąteczne słodkie miniaturki :) Taki klimat wyczuwalny niemal w każdym zdaniu! Podoba mi się sam pomysł dziewczyn. Ta randka i zmowa...
Jestem tylko zdziwiona... Wychodzi na to, że Draco i Harry zostali parą już po jednej randce? *.*" Nie, nie przeszkadza mi to. Absolutnie! Do tej miniaturki to pasuje :D
Myśli Dracona były po prostu cudne. Jakby miał rozdwojenie jaźni :>
Moje ulubione:

- Dobra, Potter. Tak naprawdę zawsze mi się podobałeś, przyznaję. Teraz możesz mnie pocałować.
Harry wpakował mu kolejną porcję śniegu do buzi.
- Cóż, niezupełnie to miałem na myśli...


Tutaj chyba poplułam monitor. Parsknięcie widowiskowe po prostu :D

- Pansy...
Nie psuj tej chwili, do cholery!!!
- ...pokaż bombki.
- Słucham?!- Draco o mały włos nie uderzył swoją głową w twarz Harry'ego, tak bardzo się zdziwił.
- Teraz już możesz mnie pocałować ? -odparł po prostu Potter.
- Ale...
Harry niecierpliwie przyciągnął go za szalik i wyszeptał mu prosto w usta.
- Jesteś już sobą, Draco.
Och, nieważne!


Przepiękne! No nic. Dziękuję za tekst i Życzę weny!
Pozdrawiam :)
Draciss
- Draco.?
- Mhm?
- Dlaczego masz poduszkę na głowie?
- Bo nie mogę oderwać od ciebie wzroku w żaden inny sposób...
Draciss Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 80
Dołączył(a): 26 sty 2011, o 15:51
Lokalizacja: Ruda Śląska :)

Postprzez kleo_patra » 20 gru 2012, o 11:34

Idą święta (już tylko cztery dni!!!), dlatego wzięłam sobie za punkt honoru skomentowanie wszystkich świątecznych drarry. "Świąteczny czar" jest pierwszy na mojej liście^^
Świąteczne drarry, jak sama nazwa wskazuje, ma być słodkie, zimowe i puchate - kawaii, mówiąc ogólnie. Fik spełnia te warunki w stu procentach, a że czegoś takiego było mi potrzeba, dlatego daję 10/10. Dodatkowo jest fajna, pomocna Pansy, nieprzeszkadzająca Ginny i sex w domyśle, co stawia to drrary na liście moich ulubionych świątecznych krótkometrażowców. Nawet naciągana inteligencja Harry'ego, beztrosko rozbujana do poziomu absurdu, jest urocza (połączył ze sobą fakty na prawdę nie mające nic wspólnego;]).
Ponieważ komentarz ocieka lukrem wstawiam emotkę - zęba i pozdrawiam^^
:zab:
kleo_patra
"Przez jedenaście lat mieszkałem w komórce pod schodami, a przez całe nastoletnie życie byłem prześladowany przez szaleńca i jego socjopatycznych zwolenników. Naprawdę uważam, że za tak ciężkie doświadczenia należy mi się w nagrodę obciąganie."
kleo_patra Offline

Avatar użytkownika
 
Posty: 40
Dołączył(a): 31 paź 2010, o 20:23


Powrót do Drarry

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Google [Bot] i 16 gości